Louise in Wonderland

Dialogue interieur

2008-08-29T19:58:00.002+02:00

- (Louise tegen zichzelf) En? Hoeveel zijn het er?
- (Telt) 26 (Kijkt wat bedremmeld)
- 26?
- (knikt)
- Dat is amper de helft van hoeveel we er wilden schrijven
- (knikt)
- 50 vakantiesnapshots schrijven gedurende de zomermaanden, dat was toch de bedoeling niet?
- (Knikt) We waren nochtans goed gestart.
- Dat wel, ja, dat wel. En we hebben nog een hoop ideeën.
- Nog een boekje vol
- Wat is er dan fout gelopen?
- Of net goed?
- Hoe bedoel je?
- Ik bedoel: toen we er aan begonnen wilden we overal zijn behalve waar we waren. Dus begonnen we over overal te schrijven.
- En toen?
- En toen was het vakantie en vonden we het heel erg ok waar we waren. En de ideeën waren er nog wel, maar de noodzaak was weg.
- Oh. Om te schrijven?
- Om over elders te schrijven.
- Zo. En wat doen we nu met Wonderland. Sluiten?
- Laten we doen zoals mensen doen met een tweede verblijfplaats.
- Ik heb altijd gedroomd van een tweede verblijfplaats, liefst ergens in het zuiden…
- Precies, wat we doen is: we sluiten het hier af en we leggen de sleutel onder de deurmat.
- ?
- En wie wil mag hier gerust een kijkje komen nemen.
- Dat mag ja. En wij?
- Wij gaan gewoon naar huis.
- Naar ons huis?
- Naar ons huis onder de toren.

Antonietta

2008-08-25T19:14:00.002+02:00

Het kerkhofje ligt links van de weg die langs het klooster van San Angelo in Vico naar de Casa Poppiano leidt. Boven op een heuvel, aan een zandpad, met niets anders in de buurt. Een lap gewijde grond, aan drie zijden manshoog ommuurd. De vierde muur, die met de kapel, ligt in puin. Twintig scheefgezakte grafstenen telt Louise, de laatste dateren uit de jaren veertig.

Tegen de muur rechts van de ingang hangt een gedenkplaat, een eenvoudige grijze steen. Qui fu gelosamente composta… Het epitaaf leest als een roman in de dop:

Hier ligt begraven het liefelijk overschot
Van Antonietta Torconi nei Viciani,
Door de hoogmoedige dood weggerukt van haar geliefden,
Het hart ternauwernood ontsloten
Voor de onzegbare vreugden van het moederschap.
Voor haar, biddend voor haar zaligheid
Heeft haar echtgenoot deze herinnering aan onuitwisbare genegenheid geplaatst
Op 4 november 1901.

Als Louise verder wandelt, over de strada bianca, bedenkt ze dat de wereld er toen in dit heuvelland tussen Florence en Sienna niet veel anders moet hebben uitgezien dan nu. Die paar huizen die er op een heuvel staan, stonden er toen ook. Hoe oud zou Antonietta geweest zijn, vraagt Louise zich af. En zou ze in dit huis hier gewoond hebben?

Bed and breakfast

2008-08-22T18:54:00.005+02:00

Dit weekend heeft Louise P. de mevrouw op bezoek die met haar zoon op reis gaat. Ze vertelt over wat er zoal kan gebeuren als je wacht op de bus.

KOSCIÉLNIKI

Het bushokje biedt beschutting tegen de blakende middagzon. Het ruikt er muf naar opwarmend hout, maar de stalen zitbank is netjes. Als ik erop ga zitten raken mijn voeten net de grond. Het is een beetje onhandig, maar ik ga niet zeuren. Het is er te warm voor. Ik stop mijn camera diep in mijn tas, en haal wat brood, dat ik ’s ochtends klaarmaakte, naar boven. Uit het niets duikt een jongeman op, met een sporttas over zijn schouder. Zijn haren zijn halflang, hij heeft een open blik. Ik kan slechts hopen dat hij me niet lastigvalt. Ik neem een tweede hap van mijn boterham als hij me hartelijk smacznego wenst. Ik knik, mijn mond zit vol brood. Hij kijkt me ontwapenend vriendelijk aan. Ik heb niets te vrezen. Als mijn hap is doorgeslikt zeg ik waarheidsgetrouw : przepraszam, nie rozumiem (1).
Hij knikt en plaatst zijn tas op de verharde grond. In gebarentaal maakt hij me duidelijk dat hij dorst heeft en ik meen te begrijpen dat hij wil weten of er in de buurt een drinkplaats is te vinden. Natuurlijk is die er, ik kom er net vandaan. Ik leg hem uit, in het Engels, waar hij woda vindt. Hij knikt dankbaar, maar aarzelt. Met zijn hand wijst hij in de richting van het busuurrooster. Ik begrijp hem! Ik toon hem dat hij nog twintig minuten heeft, ruim voldoende om drank te halen en terug te keren. Op een drafje verdwijnt hij. Zijn sporttas laat hij achter.
Hij staat in een mum van tijd terug voor me en biedt me een cola aan. Ik schud mijn hoofd, toon hem het water dat ik drink. Dan vraagt hij me in een mengeling van Pools, Duits en Frans wat ik in godsnaam in Kosciélniki doe. Hoe kan ik hem dat uitleggen? In een verwarrende mix van Engels, Duits, Frans en Pools maak ik hem duidelijk dat ik de oude 17de eeuwse kerk ben komen opzoeken en de landhuisruïne, net achter de bocht. Hij knikt en schudt meewarig zijn hoofd.
Dan peilt hij naar mijn belangstelling in Kraków. Als ik hem nu vertel dat ik al de derde dag in Nowa Huta rondhang, verklaart hij me gek. Maar ik waag het erop. Wanneer hij met zijn wijsvinger tegen zijn rechterslaap het universele van-lotje-getikt symbool trommelt, glunder ik. Hij schakelt over op mime. Het duurt een poos vooraleer ik doorkrijg dat hij stijfbenig en met een strak voor zijn borst gespannen arm Lenin nabootst. Ik heb gelezen over Lenins standbeeld op de Aleja Roz dat bij de val van het communisme naar beneden werd gehaald. Ik knik. Hij vertelt dat hij zijn leven lang in Huta woont en er nu ook werkt (hij legt laminaatvloeren). Met zijn prille gezinnetje heeft hij intrek genomen in één van de industriële woonblokken waardoor ik mateloos word gefascineerd. Zijn naam is Mickelju, hij is achtentwintig, zijn zoon is twee. In Huta wil ik ’s avonds niet op mijn eentje rondlopen. Ik knik gedwee. We merken in onze drukke conversatie de bus niet op, maar de chauffeur is attent.
We gaan bij elkaar zitten. Onmiddellijk wordt duidelijk dat een Pool niet bij een buitenlander gaat zitten, en al helemaal niet op expressieve wijze met een buitenlander communiceert. We worden aangestaard. Maar Mickelju lapt het aan zijn laars. Zijn woordenstroom is niet te stuiten. Hij kwam eerder in Duitsland, meestal voor voetbalwedstrijden. Hij is handig in gebarentaal en met toevoeging van enkele kernwoorden kan ik perfect volgen wat hij zegt. Ik snap ook dat voetbal hem matig interesseert. Hij houdt van onderweg zijn naar elders. Ik glimlach hem toe. Ik begrijp hem genadig goed.

Nadat we aan het eindpunt de bus uitstappen, maakt Mickelju me duidelijk dat hij een andere richting uit moet. Hij toont me waar ik tram 15 neem en ik knik welwillend. Hij gooit zijn tas over zijn schouder, lacht me breeduit toe en schudt zijn kop, net als Depardieu dat doet. Ik schiet in de lach. Hij aarzelt, komt op me toelopen en neemt mijn hand in de zijne. Het is een koele, verweerde hand. Hij zegt dat hij ons gesprekje leuk heeft gevonden. Ik begrijp voor één keer het Pools feilloos. Have a good life, wens ik hem oprecht toe. Hij draait zich om en loopt van me vandaan, zijn toekomst tegemoet.

(1)Smakelijk
(2)Bedankt, ik begrijp je taal niet
(3)water

Le facteur Cheval

2008-08-22T12:05:00.000+02:00

Hij kende de wereld uit een tijdschrift. De postbode die keien in zijn zakken stak en daar zijn eigen paleis mee bouwde. De hele wereld in een bouwwerk. Dat bouwwerk waar eigenlijk de tomaten hadden moeten geplant, of de aubergines, wat maakt het uit. Zo schoon, die drang om iets achter te laten.

Als Louise het Palais Idéal bezoekt, bedenkt ze dat je het gewoon moet doen. Het.

Vincent

2008-08-21T22:25:00.002+02:00

Vijfendertig mensen hadden een petitie getekend om hem hier te laten interneren. Niet dat hij agressief was. Ze vonden hem een slecht voorbeeld voor hun kinderen.

Er bloeien irissen op de oprijlaan. De olijfbomen voor het gesticht hebben Vincent niet meer gekend. Die van toen sneuvelden tijdens een harde winter.

Honderdvijftig schilderijen maakte hij hier op een jaar tijd. Zou hij, dan, vraagt Louise zich af, toch niet een beetje gelukkig zijn geweest? Hij schilderde de mistral zo goed als de landschappen.

Verderop het Romeinse kuuroord. Stenen zonder orde, paleizen voor een hagedis. Daarachter de alpilles, wit en puntig in een lucht waarvan je het indigo haast kan zien. De cicaden krijsen oorverdovend. Dit zinderen. De blakerende zon. En dan die lichtgeraakte zenuwen.

Rugzak

2008-08-20T22:54:00.002+02:00

Ze had alles zo netjes ingepakt. De t-shirts op een rolletje – dat kreukt minder– de onderbroekjes en de sokken. Een jeans, een jurk, een short een trui een sjaal de slippers, de sandalen, de stapschoenen een stuk of vijf dingen in een te groot veelvoud. De tandpasta en de shampoo. Zakjes apart voor de vuile was, de natte was. En vooral: alles op zijn plek. Helemaal onderaan de gympen en de wandelschoenen. Dan de dikke trui die ze hoopte niet nodig te hebben, dan de reservehanddoeken. Dan de plastic zakken met kleding. Dan de slaapzak. Dan de sjaal die voor alles goed is. Dan het kleine rugzakje voor als ze de grote ergens kan achterlaten. In het bovenvak: boek, reisgids, papieren. Camera en zonnebril. Notitieboekje. De slaapmat onderaan vastgebonden. In de ene zijzak: toilettas, zaklantaarn en het rolletje wc-papier, netjes in een diepvrieszakje. In de andere zijzak: die dikke trui die ze nergens anders kwijt kan en de regenjas –ook die hoopt ze niet nodig te hebben.

En kijk nu.

Wat rest van het wc-papier zit onder de tandpasta. Ze weet niet meer waar ze haar short moet zoeken. Alle t-shirts ruiken naar zweet en zonnecrème. Haar handdoekenbestand is op, de washandjes ruiken muf. Er is een ezelsoor aan het boek. En overal kleine zakjes –plastic zakjes, papieren zakjes, gescheurde zakjes, dichtgeknoopte zakjes– met onderweg meegegrabbelde souvenirs. Niet meer te dragen, die rugzak. Je gaat door de knieën.

Met heimwee denkt Louise terug aan die keer dat ze door Schotland trok. Eén stel kleren had ze in haar rugzak. De andere had ze aan. Het absolute minimum. Het moest over rotsen en door moerassen gesleurd. Licht reizen is een kunst.

En dus schudt Louise haar rugzak leeg. Ze stalt alles uit in de zon. Keurt, gooit weg, herordent. Zet een en ander in het sop en hangt het aan de wasdraad. Morgen, denkt ze, kan ik weer verder.

Bed & Breakfast

2008-08-09T11:56:00.003+02:00

Tijdens het weekend ontvangt Louise een gast in Wonderland. Dit weekend neemt Sim ons mee naar een hoog weiland. Dit is zijn bijdrage:

WORM

Schaduwdampen hullen het huis bij de beek. Augustuszon druipt stroperig van de westelijke wand en vult het dal met licht dat laag bij de grond blijft hangen.
Naar de schaduwflank, naar de kim, naar de scherpe grens van witte hemel en zwarte sparrentoppen. Daar op die rand staan, niet in het één, niet in het ander, net niet vallen, iets staande houden.
De betonnen weg omhoog bedekt met slakken. Schipperen tussen de woekerende wegrand en het bandenspoor van slijm. De groene tunnel van het bospad in. Nauw, manshoog het bladerdak. Grond van oker, klei waarover een dun laagje water stroomt. Laarsranden hakkend, op lemen knieën, omhoog, omhoog.
Op het plateau, niet beklommen maar geworpen, te pletter. Niets dan warm weiland waarin koeien grazen. Niets dan akkers die hun lege voren over de heuvels weven. Geen rand waarop iets zich staande houden kan. Niets dan geademd worden.
Regen stroomt over het gelaat dat zich naar de regen keert, stroomt over de handen die verheffen, stroomt over de betonnen weg die van het plateau in het dal verglijdt, stroomt over de slakken en de worm met zijn lange weg door het bandenspoor van slijm, stroomt in de schaduw van het huis bij de beek, voor het open raam met het tafeltje, een halve meter in het vierkant, niet meer dan een vlak waarop men de inhoud van zijn zakken leegt als men zich uitkleedt voor het slapen gaan.

Petrarca en de nimf van de Vaucluse

2008-08-08T11:53:00.004+02:00

Ze gaat er heen zoals alle vorige keren, in de hoop het water te zien, maar ook deze keer, en net als iedereen, weet ze al halverwege het pad dat het er niet zal zijn. Kleine waterstroompjes komen van onder de grote keien en rotsblokken tevoorschijn en bij het dorp zelf vormt zich toch al een flink met weelderige slierten watergroen gevuld riviertje. Maar halverwege het pad of iets verder is er nauwelijks meer dan een bedding van grote, ruwe rotsblokken. Toch loopt iedereen het pad tot het einde en niemand is echt teleurgesteld. Bij de overhangende rots, daar waar tegen de rotswand een vijgenboom groeit die naar men zegt maar eenmaal per jaar kan drinken, gaapt de navel van de aarde. Je moet al over de rotsblokken klauteren, voorbij het bord dat in vijf talen waarschuwt hoe gevaarlijk dat is, om in de put het donkere water te zien.

Er zijn momenten dat er van die plek en de rotsblokken niets te bespeuren valt. Dan wordt uit die gapende kloof het water met woest en kolkend geweld omhoog gestuwd. Er woont, zo wordt verteld, in die grot met zijn water als vloeibaar kristal een nimf en er is een wei met bovenaards mooie bloemen. Daar liggen zeven diamanten en telkens wanneer de nimf zo’n diamant optilt, welt er een nieuwe waterstroom op. Pas als ze alle diamanten heeft gelicht, komt het water tot bij de vijgenboom die eens in het jaar kan drinken.

Nog steeds heeft de bron haar geheimen niet prijsgegeven, bedenkt Louise tevreden als ze terugwandelt. Talrijke expedities werden al ondernomen om haar diepte te peilen. Mannen daalden er op gevaar van eigen leven in af, de beroemde kapitein Cousteau onderzocht haar met van camera’s voorziene duikrobots. Ze daalden dieper en dieper, ze doken bijna zo diep als de rotsen rond de bron hoog zijn, maar ook zij geraakten niet tot bij de bodem. Maar wat was die bewegende schim, die de duikers in de duistere diepte van de bron hadden gezien?

Neen, de bron geeft haar geheimen niet prijs. Er zijn plekken waar de natuur zo krachtig is dat ze de mens ondanks alles overwint. Zelfs hier, denkt Louise, terwijl ze langsheen de kraampjes en souvenirshops, de terrassen met de somptueuze ijscoupes, de herrie en het volk loopt. Zelfs hier weet de plek haar kracht te bewaren.

Even later drinkt Louise thee op een eilandje in de rivier. In deze tuin was het dat Petrarca, die melancholische balling, de eenzaamheid kwam zoeken, dat hij de laurierbomen plantte, dat hij de sonnetten schreef voor zijn Laura, de meest Onbereikbare aller Geliefden. De bron, denkt Louise, en de hoofse liefde, al die mooie onbereikbaarheid. Er zijn, weet Louise nu, liefdes die, als vriendschappen vermomd, altijd flonkerende diamanten blijven, altijd de diamanten die niet worden opgetild. Tussen hier en wat onbereikbaar is, ligt zo machtig veel ruimte. De ruimte waar de dichters wonen.

Fietskont

2008-08-06T11:11:00.002+02:00

Stel: je bent Louise P. en je houdt Wonderland open. Je hebt jezelf voorgenomen om elke zomerdag een vakantieherinnering op te halen, een kwestie van de zon in huis te halen, ook al ga je dit jaar niet op reis.
En dan plots, zonder dat je het goed besefte, is het vakantie en schijnt de zon. In je herinnering zit je ergens in de Provence, en je wil net een lang stuk schrijven over de mysteries van de Vaucluse en Petrarca en zijn Laura. En er is ook nog die herinnering aan waar Vincent woonde en waar de lucht zo hevig tegen de puntige Alpilles afsteekt dat het haast lijkt of je het indigo kan zien. Er is de Luberon die als een dier uit de oertijd slaapt in de vlakte. Er zijn tal van prachtige dingen te vertellen over waar je in herinnering vertoeft.
En er is dat fantastische fietsknooppuntennetwerk dat je net hebt ontdekt en de heuvels van het Hageland –zowaar, je merkt nu pas dat je ook in het echt in een heuvelig gebied woont. En de zon brandt en de lucht is Provençaals warm en daar zit je dan: schrijven of fietsen?

Nu, wie Louise een beetje kent, weet wat er dan gebeurt. Ze is niet zo goed in afspraken met zichzelf. Ze is vooral heel erg snel te verleiden, en ze is zelfs heel erg goed in het zichzelf verleiden tot andere dingen dan degene die ze zich heeft voorgenomen. Dus laadt Louise wat bagage op haar fiets, sleurt Ottokar en Prinsje T. mee in haar enthousiasme en weg zijn ze, de heuvels van het Hageland in.

Nu heeft Louise P. een beurse poep en zonverbrande dijen, op haar armen tekenen zich lijnen af waar de mouwen van haar T-shirt ophielden. Er staat een rode cirkel op haar decolleté en in haar hoofd vechten de Koningin van Montaigu en de Fee van de Vaucluse: ik wil eerst –néén ík wil eerst geschreven worden. Tuinkabouters krijgen het aan de stok met een everzwijn, Petrarca struint mopperend door de abdij van Averbode, appelsap uit Vissenaken en een stevige Das uit Hoegaarden proberen een Chateauneuf du Pape de loef af te steken. Het is nogal een kabaal in Louises hoofd en in Wonderland blijft het stil. Iemand schreef eens dat een writers block niets anders is dan een tevéél aan dingen die geschreven willen worden. Louise vond dat tot nu toe maar een gek idee, maar kijk ze eens dringen aan de poort van haar Wonderland en niemand geraakt er door.

Bed & Breakfast

2008-08-01T20:30:00.000+02:00

Dit weekend-na-een-hete-week is Ria te gast in Louise's Bed and Breakfast. Ze woonde een tijdje in de Verenigde Staten. Hier schrijft ze er een herinnering aan neer.

Squam

“We gaan dit jaar naar Squam," kondigde mijn ex aan. Zelfs na al die jaren raakte het tot mijn verbazing, pang, een gevoelige snaar.
Squam Lake in New Hampshire, twee zomers lang mijn toevlucht.
Squam had immers alles wat Philadelphia, die heksenketel, niet had: ruimte, verlatenheid, koelte, en stilte, enkel doorbroken door vogelzang, het ruisen van de wind door de hoge bomen, geplons van een vis in het meer, en de allesdoordringende schreeuw van de loon.
In de vroege ochtend glom het meer rimpelloos in de zon. Het beste moment van de dag om je poedelnaakt van het dok in het frisse water te laten zakken (´sneaky diving` zei ik keer op keer, vergetend dat het ´skinny dipping` heet, zal wel mijn katholieke achtergrond zijn).
Daarna de kano in, de regelmaat van de peddels als een mantra. Enkel water, lucht en zon.
Tot de inham van een baai of eiland lonkte. Grote, gladde stenen, voorverwarmd door de zon. Traag uit de kleren, enkel ons en eros.
De terugkeer naar de grootstad kwam bruut. Ruw ontwaken uit de oerzee.

Lezen

2008-08-01T00:51:00.004+02:00

Er zijn dames geweest, bedenkt Louise, terwijl ze nog een slokje neemt van haar tonic, die hun hele leven niets anders moesten doen dan dit. Ze slaat een bladzijde van Winter in Mallorca om. Ze zit aan een tafeltje, ze heeft gemerkt dat ze dan minder snel wegdoezelt dan in de ligstoel verderop. De ober loopt met gepaste discretie voorbij, als haar glas leeg is zal hij het weghalen en als ze er nog een wil zal ze –enkel met haar blik en een minuscuul gebaar van haar hand, niet eens zwaaien maar even de vingers opheffen– om nog een vragen. Er zijn vooral veel heren geweest die de hele dag door en hun leven lang niets anders hoefden te doen dan dit. Die nooit de afwas moesten doen, koken of voor de kinderen zorgen. En eigenlijk ben ik zelf ook helemaal gemaakt om niets anders te doen dan dit, bedenkt Louise. Maar ergens in de tijd en in die stroom van gekruiste genen en chromosomen is er een wissel verkeerd gezet. Zodat ze nu Louise heet en niet Louis, en ze dit bestaan alleen maar voor even en veel geld kan kopen. Ze zucht en mijmert over de achterflap. Aurore die haar boeken met George ondertekende. Sindsdien is er in de grond nog niet zoveel veranderd.

Bed & Breakfast

2008-07-25T22:35:00.004+02:00

Altijd, thuis

Er heerst een microklimaat. Uiteraard, anders zou het onmogelijk Je Favoriete Plek Op Aarde kunnen zijn. Je voelt het zodra je uit de auto stapt, dat zachte nooit klamme warme, en een bries toont je de weg naar boven. Niet dat je begeleid moet worden, want verloren lopen is er onmogelijk, maar nieuwe plekjes vind je elke keer. Verrassingen die alleen maar het gevoel van thuiskomen versterken.

Groen en stil is het er, met bloemen die je mag plukken en in je haar steken, waardoor je het mooiste mens op aarde bent, daar op die plek, en niemand die dat tegenspreekt. Want er wordt van je gehouden. De lucht houdt van je, en het gras want het draagt je, het eten houdt van je, want dat proef je, en je vindt er alleen maar mensen die je graag zien.

De lakens zijn er vers, op Je Favoriete Plek Op Aarde, vers en vaakgewassen, wat het een genot maakt om te gaan slapen en wakker te liggen met het dakraam wijd open. En dan groei je, dat voel je. Met elke keer dat je inademt weet je dat je jij mag zijn, en dat hier, hier op deze plek, dat gevoel alleen maar groter wordt. En altijd, altijd die bries.

Dit weekend is Flora Fleempaard te gast in Louises Wonderland. De tekst hierboven is haar bijdrage, of wat dacht u?

Le Petit déjeuner est servi dans le jardin

2008-07-25T14:08:00.000+02:00

Het fruitsap staat al klaar. Met ijsblokje. Of ze koffie wil, thee, of warme chocolademelk? Louise kiest voor koffie. Er staat een hardgekookt ei. Een mand met toasts, broodjes en croissants. Confituur in kleine potjes. Drie sneden kaas. De fontein spat druppels over de rand. Haar lepeltje vangt even de zon. Vanuit de schaduwen, van onder de vijgenboom, komt wat koelte aangewaaid. Het uur voor de dag zwaar wordt van de hitte.

In de tuin van Mijnheer Fabre

2008-07-24T11:24:00.002+02:00

In het huis staat alles er nog zoals toen. De eettafel, de klok, de globe. In zijn studeerkamer het tafeltje waaraan hij schreef. En de vele, vele, vele, vele op kopspelden geprikte vlinders, bijen, kevers, sprinkhanen. Alles had mijnheer Fabre meegemaakt. Het verlies en de glorie. En altijd was hij blijven doorgaan met onderzoek en schrijven. Louise begrijpt niet hoe een man zoveel kan doen in één leven. Autodidact. Wetenschapper. Dichter.
Maar hij prikt en doodt wat hem het meeste fascineert, bedenkt Louise. Wat voor een passie is dat?
Op het einde van zijn leven vindt hij een huis met een tuin die alles bevat wat hij nodig heeft. Als een Monet van de entomologen creëert hij er zijn eigen paradijs.
Wanneer Louise tegen sluitingstijd door die tuin dwaalt, stuit ze tot haar verwondering op een potloodboom Ze raapt een gevallen takje op. Knabbelt op het hout zoals op de potloden uit haar kindertijd. Daar had Louise nog niet bij stilgestaan. Dat potloden aan bomen groeien.

Autoroute du Soleil

2008-07-23T12:32:00.002+02:00

‘Maar zijn we dan al voorbij Maçon?’, vraagt Ottokar wat ongeduldig. Louise, met de vinger op de Michelinkaart, zoekt de naam die ze net heeft zien voorbijflitsen. Ze wringt haar benen in een nieuwe positie, probeert de kramp er uit te strekken. Ze moet dringend plassen. De radiostem kondigt met Franse zwier ralentissements aan ter hoogte van Lyon. Louise laat gulzig de namen binnenkomen. Vienne. Valence. Montélimar –in haar herinnering lichten geheugensporen op – Orange. Avignon– naar de belofte van een naderende eindbestemming.

Sur la correspondance entre le A6 et le A7. ‘Lap’, zegt Ottokar, ‘Daar heb je het.’ Hij vertraagt en knipt de gevaarlichten aan. Als ze even later op een aire de repos stranden, zoals tientallen lotgenoten in hun luchtgekoelde wagens, is eindelijk het moment aangebroken. Louise opent het portier. Stapt de hitte in. Laat zich overvallen door het zinderen van de lucht vlak boven het asfalt. Door de geur van pijnbomen. Door het schrille tsjirpen van de cicaden.

Sarlat

2008-07-22T10:20:00.005+02:00

Wat is het toch dat heuvels zo aangenaam maakt, vraagt Louise zich af terwijl Ottokar en zij het pad op klimmen. Is het omdat je ver kan zien, omdat het landschap bij iedere bocht nieuwe verrassingen openbaart? Louise houdt ervan haar blik te laten dwalen. Een heuvelland is een land van mogelijkheden. Van altijd iets dat lonkt in de verte.
Ooit wil ze er wonen. Op een heuvelige plek. Hier, elders. In Toscane zijn de heuvels anders dan in de Provence. Dichter op elkaar, puntiger. Bekleed met een andere vacht. En deze hier in de Périgord strekken zich langoureus uit, zoals een vrouw in een gedicht van De Coninck.

Als ze boven zijn, bij de robuuste oude kerk, openbaart zich het land aan de andere kant. Louise kijkt naar het zilveren lint van de rivier. Ottokar is gaan zitten op een glad gesleten rotssteen. Iets neemt al zijn aandacht in beslag. ‘Kijk’, zegt hij. Met een stokje trekt hij een streep in het losse zand. ‘Nu maken de mieren een omweg.’

Oizy

2008-07-21T13:42:00.002+02:00

Zo van op een afstand heeft Louise alleen maar een vermoeden dat daar, tussen die twee dikke linden, waar ze vaagweg een muur ziet, een kapel verborgen zit. Ze raadt de wegen die erheen leiden door het snoer van dikke bomen, strak gespannen over de heuvelrug.

Het grasperk is glad geschoren. De linden zijn al vergroeid met het witte gebouw met zijn leistenen dak. In een glimp ziet Louise dat binnen, in het zachte licht van de voorkapel, twee vrouwen zitten te bidden. Ze laat de rugzak van haar schouders glijden. Spreidt het picknickdeken uit in de schaduw. Ze trekt haar wandelschoenen en sokken uit en strekt haar benen.
Er is geen dorp in de wijde omtrek te bespeuren. Verderop cirkelt een slechtvalkje over de velden.
Terwijl ze brood en kaas uithaalt, de appels blinkt, haar drinkfles open schroeft, komen steeds meer auto’s aanrijden. Oude dames, in hun zondagse jurk, en nu en dan een man, gaan de kapel binnen. De Ave Maria’s beginnen als donker gemurmel. De gezangen weerklinken wat beverig en niet helemaal toonvast.

Boven het bos, waar Louise straks doorheen moet, pakken zich wolken samen. Terwijl het zingen aanhoudt, gaat de zon op retraite. En dan, zonder hoorbaar teken, gaan zang en gebed over in geroezemoes. Louise hoort het verschuiven van stoelen, de mensen komen weer buiten, een oude man staat met een grote sleutel in zijn hand.

Alle auto’s zijn al weer weggereden als Louise zelf met blote voeten op de koude leistenen vloer staat. Er staan twee houten banken in de voorkapel, krom van de ouderdom. Achteraan, op een kaarsenstand, flakkeren de noveenkaarsen in rood plastic. Door het betraliede venster van de deur die nu weer op slot is, kijkt ze even in het hart van de kapel. Eeuwige maagd, bevrijd ons van onze demonen. Het gebedenboek ligt nog open. De stilte zindert na van het zingen.

Zo staat ze daar. Minuten lang. In de nastilte. In de geur van brandend kaarsvet. In de koelte tussen de witgekalkte muren. In het zachte licht van een zomerzondagmiddag.

Bed & Breakfast

2008-07-19T10:53:00.003+02:00

CALLE DE LA NAVIDAD

Het is avond in Havana. Om zes uur verdwijnt de zon in de tropen. Voor je het beseft wandel je in het grijs van de schaars verlichte stad. De vrouwen blijven zomers gekleed, maar hun kleuren en vormen zie je maar even als ze door een lichtvlek stappen.

In een parkje hoor ik geroezemoes van stemmen of ruist de wind? Drie weelderige bomen reiken hun takken over een tiental ijzeren banken. Ik ga zitten.

Tegenover mij leest een man geconcentreerd de partijkrant “Granma”. Fidel maakt het beter na zijn operatie staat er op het eerste blad. Op het bankje ernaast streelt een man de bolle buik van zijn vrouw, zachtjes, heel zachtjes, terwijl hij haar in de ogen kijkt. Op de volgende bank voert een hoogzwangere vrouw het woord. Verder zitten er nog twee in blijde verwachting en er wandelt eentje door het park, met waggelende tred, alleen.
Er zijn zes zwangere vrouwen in een parkje met een twintigtal mensen!

Is dit de geboortestraat, een ontmoetingsplaats voor zwangere vrouwen?

De volgende dag zie ik de blauwe letters “MOEDERHUIS” op de gevel naast het park.

Deze bijdrage in het gastenboek van Louise is van Wintermerel. Zijn blog is pril, maar hou hem zeker in het oog, want deze Wintermerel kan bij tijden heel mooi zingen.

Métro, boulot, dodo

2008-07-18T08:46:00.001+02:00

“Lees. Lees. Lees desnoods het etiket van je doos cornflakes, maar lees.” De tekst staat op een grote affiche, naast de aankondiging van een spektakel in de Olympia en solden bij Lafayette. Louise leest. Door het geraas heen. Als de deuren opengaan spurt ze in het kielzog van Ottokar naar binnen. Die deuren van de metro, daar heeft ze het niet zo op begrepen. Als ze binnen is, in het volgepakte stel, tussen mensen met aktetassen, bedenkt ze: nu reis ik in het dagelijks leven van een ander.

Onder de Pont Neuf

2008-07-17T08:30:00.004+02:00

Hoezeer de geschiedenis hier in dikke lagen ligt opgetast, bedenkt Louise. Ze voedert stukjes van haar baguette aan wat mussen die steeds baldadiger worden, ze zitten al op de haag vlakbij. Onder de Pont-Neuf wachten de Vedettes-de-Paris op nieuwe passagiers. Op de banken in de schaduw nemen Parisiens hun lunchpauze. Daar hebben er twee een afspraakje, daar heeft een man zijn gezicht bedekt met een krant. En daar, op die plek, werd op 18 maart 1314 Jacques de Molay op de brandstapel gezet. Ooit las Louise hoe de grootmeester van de tempeliers tijdens het proces zijn kleed uittrok, om te tonen dat hij levend was gevild. Dan doet een mens al eens een bekentenis. Dan zegt een mens al eens dat hij gespuwd heeft –ja, gespuwd, en drie keer nog wel– op het kruis. Hier dus, waar nu de mussen trippelen, laaiden toen de vlammen op.
De Pont Neuf, overigens, is de oudste brug van Parijs. Op het uiterste puntje van dit eiland staat toepasselijk een treurwilg. Hemingway kwam hier vissen.

Waterlelies

2008-07-16T08:16:00.003+02:00

‘Deze ochtend’, zegt de Amerikaan tegen zijn buurman aan de andere tafel, ‘doen we het Louvre.’ Hij besmeert zijn beschuit met rode jam en kijkt tevreden bij het vooruitzicht. Het is vol in de ontbijtkamer van het eenvoudige hotel nabij de place Saint-Michel. De zwarte dienster loopt af en aan met fruitsap en koffie.
Hoe doe je dat -vraagt Louise zich af- het Louvre? Ze is er ooit geweest, heeft de iconen gezien. Zoveel, zo veel te veel. Louise laat zich liever meenemen, door een vriend of door nieuwsgierigheid, naar een van die meer verborgen plekken. Verborgen, maar niet minder wonderlijk. Het Musée de Cluny bijvoorbeeld, die middeleeuwse schatkamer, waar je afdaalt tot in dat prachtige, gewelfde onderkomen van de Dame met de Eenhoorn.

Die namiddag schaakt P. haar voor een bezoek aan het Musée de l’Orangerie. Daar staan ze, tussen de waterlelies. Nagenoeg alleen in die grote ovale zaal. Rondom hen het licht gevangen in penseelstreken. De impressies, de hartstocht, de vastberadenheid van een man in de laatste jaren van zijn leven. Niets dan het vastleggen van het moment. Niets dan het eenvoudige alles. Een uur staan ze daar. Zwijgen, horen elkaars ademhaling, elkaars stille voetstappen als ze zich mijmerend van kleur naar kleur, van stip, naar lijn, naar boog, naar spat bewegen. Zo doen Louise en P. de Waterlelies van Monet.

Chez Louisette

2008-07-15T09:12:00.003+02:00

Als Louise naar het theater, de opera of Parijs gaat, trekt ze haar mooiste kleren aan. Louise wordt graag een beetje opgetild en dat is precies wat Parijs met haar doet. In die stad is Louise niet meer gewoon juffrouw P., maar een vrouw in een heel apart verhaal. Ze wandelt er anders. Rechter, zwieriger. En in mooiere jurken.
Als Louise door de straten van Parijs wandelt, wandelen tal van vrouwen met haar mee. Mme De Pompadour wacht haar op de Place des Vosgues. Op de Rive Gauche Simone de Beauvoir. Gertrude Stein zit in de Jardin du Luxembourg een boek te lezen en op de Seine dobbert de woonboot van Anaïs Nin. Er komt geen einde aan de vrouwen die door Parijs hebben gelopen, gestruind, gewandeld, gestapt. Uitgelaten of met gebroken hart, briljant, radiant, feminien zoals je dat alleen in Parijs kan zijn.
Louise zal nooit een Parisienne worden, maar voor even voelt het net alsof. Ze loopt in haar satijnen jasje door de Marché aux Puces de St-Ouen. Ze heeft zichzelf een doel gegeven en Ottokar helpt haar mee: ze zoeken naar een zijden bloem voor op haar revers. Het is een spel en ze spelen het met flair.
Chez Louisette, waar de musette weerklinkt, heeft de dienster het helemaal begrepen. Daarnet nog zong ze Rien de rien, nu vraagt ze met doorrookte stem, en gul zoals een vrouw die het leven kent: ‘Et qu’est-ce que on vous sert, les amoureux?’

Place Saint Michel

2008-07-14T08:30:00.001+02:00

Zoals Parijs haar overvalt op de Place Saint Michel! Louise is met de trein gekomen, en dan met de ondergrondse, zodat ze pas op de roltrappen uit het metrostation het daglicht ziet. Is het de geur – klaterend water op het marmer aan de fontein, duivenstront, uitlaatgassen en de Seine vlakbij? Is het hoe de zon blikkert in de hoge ramen? Is het het geroezemoes, geclaxoneer en geraas en de klanken van een ontstemde gitaar wat verderop?

Ze logeert altijd in deze buurt, in een hotelletje dat net niet groezelig is en dat ze kan betalen. Waar aan de kade de boekenstalletjes staan en verderop, tegenover de Notre-Dame, Shakespeare & Company haar vaste ijkpunt is.
Louise komt er voor Durrel, Miller en Woolf. Ze komt er voor het stof van jaren dat op de boekenplanken woont. Voor de opeengestapeldheid, de nonchalance en de reverentie.

In een smal kamertje op de eerste verdieping, dat je via een krakende trap bereikt, staat een oude typemachine bereid voor wie zich Hemingway wil voelen. In hoeken tussen de boekenrekken liggen matrassen. Jongens en meisjes, kinderen nog, blijven hier hangen, brengen hier de nacht door, discussiëren alsof aan mei ’68 nog steeds geen einde is gekomen. Met George met de witte haren spelen ze de lost generation en a movable feast. Vroeger wilde Louise bij ze horen. Nu ijkt ze haar leven aan hoe die dromen verloren gaan.

Zo naïef als Shakespeare & company voor haar geworden is, zo overdonderend is nog steeds uit de metro omhoog komen aan de Place Saint Michel.

Bed & Breakfast

2008-07-11T20:30:00.005+02:00

PEPE

In Villar de Mazarife (Spanje) belandde ik na een eenzame tocht van 6 uur in een refugio. “Dit is de beste refugio op heel de Camino,” zei de man die me verwelkomde. Die zin klonk me iets te commercieel in de oren. Ik kon er niet goed tegen op dat moment en overwoog zelfs om er weg te gaan en een andere nabijgelegen refugio op te zoeken.

Tot dan toe was ik op mijn weg naar Santiago op zoek geweest. Ik wilde mezelf tegenkomen, mezelf resetten, nieuwe uitdagingen zoeken in mijn leven, nadenken. 20 dagen had ik al gestapt en ik dacht dat ik die rust gevonden had. De realiteit was dat ik in alle haast ’s morgens tussen 5 en 6 uur opstond, mijn ontbijt binnenslokte, de hardcore pelgrims achterna liep, recht naar een slaapplaats voor ’s avonds. De fysieke en innerlijke pijn deden geen belletje bij me rinkelen.

En plots, zonder dat ik er om vroeg en zonder dat ik het wilde, zorgde Pepe, de uitbater van de refugio, voor een ommekeer. Hij vroeg me wat ik zocht op mijn Camino. Ik mompelde iets, liet niet in mijn kaarten kijken, antwoordde de standaardzin die ik voor zulke vragen in mijn hoofd gecreëerd had. “Je zoekt iets. Wat zoek je?” vroeg hij weer. Ik stond er bedenkelijk bij te kijken. "Als ik jou zie, zie ik een emotionele instabiliteit. Je kent momenteel emotionele hoogtes en laagtes. Je hebt emotionele stabiliteit nodig." “Hoe kan ik dat dan vinden?” vroeg ik hem. "Het heeft tijd nodig. En je moet van jezelf houden. Je bent een goede vrouw, je hebt een fijn innerlijk, hou van jezelf!”

De manier waarop hij me dit duidelijk maakte was ongedwongen en vol liefde. Tranen welden op, spanning van weken kwam zomaar naar buiten. Er volgde een bijzonder magisch ritueel. Die avond at ik zijn paella en dronk ik samen met andere pelgrims La Queimada.

Of het nu toeval is of niet dat Pepe op mijn pad kwam, dat laat ik in het midden, maar sinds mijn ontmoeting met deze bijzondere man stroomt er iets in me, zonder dat ik er moeite voor moet doen:

“In de natuur ben je nooit alleen. Als je luistert, spreekt ze tot je –
fluistert in een zachte stilte. Ze kleedt je uit, ontdoet je heel vriendelijk
van je pose, je pantser. Ze leegt je hoofd en vult je longen. Stilte en adem:
meer heb je niet nodig voor innerlijke rust, voor peace of mind.”
(bron: Inez van Oor en Adrienne van Vulpen in tijdschrift Happinez nummer 4 -2008)

Opgetekend in het gastenboek van Louise P. door Lilimoen. Neem zeker eens een kijkje in haar reisverslag van Compostela, en volg haar avonturen naar Assisi. En wens haar een goede reis!

Uitvaren

2008-07-11T08:43:00.002+02:00

Het jacht ligt al enkele dagen in de haven en altijd als ze er aan voorbijkomen, staan Louise en Victoria even stil. Het heeft een prachtig houten dek en kajuit. Het dobbert afwachtend op het water, het is één en al belofte. Dan, op de derde dag, hangt er een bord uit: gezocht, personeel voor reis naar Israël, zes maanden.
De gedachte komt als een zeemeeuw aangevlogen. Ze cirkelt over de boot, landt klapwiekend op de meerpaal, pikt in de dikke touwen, krijst, vliegt weer op, maar nooit echt ver.
’s Avonds, als ze op een terras onder het licht van lampionnen de laatste happen moussaka nemen, stelt Louise de vraag luidop: ‘Hoe komt het toch dat we zoiets niet gewoon doen?’ Victoria brengt bedachtzaam een hap naar haar mond. Schudt zachtjes haar hoofd. Kijkt naar de sterren, alsof daar het antwoord te vinden is.

Dakterras (2)

2008-07-10T08:15:00.001+02:00

De baas van pension Alexis in Kos monstert Louise en Victoria met een blik van verbazing. En ook een beetje geamuseerd. Menen ze dat? Op het dak slapen? Waarom niet, zegt Louise, ze zijn dat gewend en vermits het pension al vol is… Mij goed zegt de baas. Hij legt uit waar de douche is, en waar het ontbijt wordt opgediend en hij wijst het trapje naast de citroenboom dat naar het dak leidt.
Pas als Louise ’s ochtends als eerste wakker wordt, beseft ze dat de stellingen rond het huis vlak naast het dakterras er niets voor niets staan. Boven hun hoofd weerklinkt vrolijk een radio. Drie bouwvakkers kijken toe hoe Victoria en zij zich de slaap uit de ogen wrijven.

Tsambika beach

2008-07-09T09:19:00.001+02:00

Zonder Kostas en Apostolis hadden Louise en Victoria nooit van Tsambika Beach geweten. En ze waren er ook niet geraakt. Je hebt namelijk een sterke auto nodig om naar Tsambika beach te rijden. Over de putten en bulten. De scherpe stenen. Het ruige onkruid. De helling af. Het mulle zand in.
Gelig verschijnt het in de straal van de koplampen.

Niemand die hier ’s nachts komt. Geen kleedhokjes of toiletten, geen drankkraampjes. Alleen het donkere silhouet van de rotsen die het strand omarmen. Alleen de zee. Alleen het rustige rollen van de golven. Louise kleedt zich uit in de warme stilte. Stapt voorzichtig over het zand. Rent gillend met de anderen het water in. Zwijgt weer.

Aan de overkant ligt Afrika. De baai geeft zich traag aan de zee. Louise is al halverwege en het water komt nog maar tot haar middel. Geen mensenlicht, heldere sterren. Zout op haar lippen.

Ze woelt met haar armen door het water en het plankton flitst in miljoenen lichtjes. Vannacht houden ook de sterren een zwempartij.

Kamperfoelie & co

2008-07-08T08:30:00.001+02:00

De volgende dagen nemen Louise en Victoria een kamer met echte bedden. Het huis waar ze logeren ligt in een buitenwijk, op een heuvel. Vanaf het terras kan je uitkijken over de stad. Iedere avond, als ze gedoucht hebben en de warmte en het stof van de dag van zich hebben afgespoeld, wandelen ze de twintig minuten die nodig zijn om tot bij het oude centrum en de haven te geraken. Ze wandelen op het uur dat de zon lange schaduwen werpt en de jasmijn zijn zoetste geur afgeeft, en net daarom wandelen ze niet verloren. Aan het huis met de jasmijn is het naar rechts, naar links in het terugkomen. Louise en Victoria nemen nooit een andere weg want de jasmijn is hun baken.

Als ze er die avond weer aan voorbij lopen, denkt Louise aan het snoer van geuren thuis dat haar naar de zomer en naar dit moment heeft gevoerd. De bloesemende vlier, waar Louise soms siroop van maakt om de geur langer te bewaren. De uitzinnig zoete ligusterhagen waar ze op warme lentedagen langsheen fietst.
De linde, die zich aan het begin van de zomervakantie in het gesprek mengde. Hier ben ik, geurde ze van op de pleinen en in verborgen tuinen in de stad. In haar eigen tuin begon de kamperfoelie aan zijn rozegele, honingzoete waterval. Iedere geur bracht zijn eigen, onontkoombare smaak van geluk. Maar niets kan tippen aan dit hier, vindt Louise, als ze een op de grond gevallen bloem in een knoopsgat van haar bloes steekt. Het parfum vergezelt haar tot in de haven, waar het zich mengt met de dampen van gebakken calamares.

Dakterras

2008-07-07T08:15:00.004+02:00

Er is geen plaats meer in het pension. Niet meer in de kamers, waar de hitte zit opgesloten. Niet meer op het binnenkoertje waar de ontbijttafels staan, en waar in de nissen, achter doeken aan een waslijn, nu ook al matrassen zijn neergelegd.
Niet meer in het huis van de patron, dat hij geruimd heeft voor het hoogseizoen. De leefkamer, de keuken, de overloop bij de trap, alles is al in beslag genomen.

Of Louise en Victoria misschien op het dak willen slapen?
Ze rollen de matjes uit onder de maan. Rondom stoot het oude Rhodos zijn laatste klanken uit, de nacht in. De koepel van de oude moskee lijkt hun hoofdeinde.

Louise wordt niet wakker van de opkomende zon. Maar van het oude vrouwtje en haar ezel die over de kinderkopjes door de smalle steeg stappen.

Hooglede

2008-07-05T09:45:00.008+02:00

De muur aan de straatkant is er hoger. Je gaat er binnen door een poort. Een omsloten tuin. Niet het veld van eer met zijn gladgeschoren gazon, de witte kruisen in het gelid van de glorie.

Vooraan staan banken in basalt. Louise gaat er zitten om het schouwspel te bekijken. Woekerende klimop en heidestruiken, in de filterschaduw, in het gouden confettilicht onder de eiken. De bomen zijn bijna honderdjarigen. Ze hebben in leeftijd wie hier ligt al ruimschoots overtroffen. Wijze beschermers, zachtmoedig met hun knoestige, dikke stammen.

Onder de heide, half overwoekerd, liggen de stenen. Een tegel groot, netjes op een rij, elke steen twee namen, twee nummers, het jaar: +1917. Helemaal links vooraan leest Louise nummer een en nummer twee.

Hoe werden ze bijeengeraapt? Wat hoorde bij wie? Hier ontbreekt een voet, daar ligt een hand teveel. Dat been daar is van een ander. In de dood komt het op ledematen niet zo nauw.

Tussen de heidestruiken ontwaart Louise de kruisen. Ze staan in verspreide slagorde, in groepjes van vijf, half in de schaduw. Louise ziet keuvelende soldaten. Ze kijken haar aan, niet eens met een verwijt, maar met nieuwsgierigheid.

Hoe zien jullie ons? Wij die stierven aan de verkeerde kant. De knapen, de bakkers, de leraars, de vaders van een kind van drie. Met 8247 zijn we hier. Hoe zie je ons? Hoor je ons gefluister?

Het is een stil lied dat gezongen wordt in dit Friedhof.

Kapitein

2008-07-04T08:08:00.002+02:00

Hij heeft alle zeeën bevaren. Dat weet Louise, als ze naar de foto van een golf kijkt. Dat ze op weg waren naar Chili, vertelt hij. De golf was wel twintig meter hoog. Haal de camera, had hij gezegd. Als we hier heelhuids uitkomen, hebben we een geweldige beeld. Er viel toch niets meer te doen en zo vergaten zijn mannen bang te zijn.

Het was niet de enige keer dat hij aan de dood ontsnapte. Hij vertelt het haar in de loop van de cruise. De tweede keer dat de dood aanklopte, was het met een ziekte. Sindsdien sluit hij geen compromissen meer.

Hij heeft een volle witte baard en haardos, zijn kraakwitte kapiteinshemd spant om zijn buik. Hij houdt van kreeft. Het wordt hem in de havens aangeleverd, zoals alles wat van de wereld is. Zoals de ruiker bloemen die op een ochtend in Louise’s hut staat.

In de stuurhut heeft hij grote potten basilicum gezet. Hij strijkt er met zijn hand door en de geur verspreidt zich. Zo voelt hij zich thuis. ’s Avonds, in de bar op het bovendek, zingt hij rembetika met de stuurlui. Hij leeft tussen kant en wal.

Bij volle maan midden op zee staan Louise en hij op het hoogste buitendek, het glas nog in de hand. Diep beneden klotst het water tegen de boeg. Dan wijst hij: ‘Look. The avenue of the moon.’ Het was Louise nog niet opgevallen, hoe de maan op het water een zilveren weg legt, van het schip tot aan de einder.

Kelner

2008-07-03T09:16:00.002+02:00

Louise ziet het terras halverwege de weg die naar het dorp klimt. Met zijn lage borstwering in natuursteen lijkt het wel een uitkijkpost over de olijfgaarden en de zee. De drie parasols zijn dicht.

Ze heeft dorst. En honger. Het mag een slaatje zijn, met tomaten, ui, pepers, olijven. Of souvlaki. Of rolletjes in wijnblad. En retsina. En water, want ze heeft vooral veel dorst. Die dorst laat zich, nu het terras in zicht komt, pas echt goed voelen.

Maar het terras is leeg. De deur naar het huis staat op een kier. De tafellakens in wit en rood geblokte toile ciré liggen klaar.

Hier is geen kat, zegt Ottokar, als hij een snelle blik naar binnen werpt. Maar daar komt hij al. Een keizerlijke tijger. Soepel komt hij aangelopen. Louise gaat zitten op het lage stuk van de borstwering dat dienst doet als bank. De kater duwt zijn grote kop tegen haar uitgestrekte hand. Springt op het muurtje naast haar. Legt zich spinnend neer op de warme stenen, met dichtgeknepen ogen.

Louise wacht.

Maar hij maakt geen aanstalten om de bestelling op te nemen.

Klooster

2008-07-02T07:57:00.004+02:00

Louise wordt wakker van het licht van een zaklantaarn dat over het dunne katoen glijdt. Daarna verwijderen de voetstappen zich.

De cel. Haar rugzak. De britsen. De katoenen doek die ze voor de deur heeft gehangen bij wijze van gordijn. Louise kleedt zich aan en loopt over de binnenplaats naar waar ze de transistorradio hoort.
De herder maakt zich klaar voor de dag. Ze groet hem. Zijn huis is karig ingericht: een stoel, een omgekeerde kist als tafel, een gaslamp, een brood en een stuk harde kaas. Louise wijst naar de cel waar ze vandaan komt en legt haar slaap tegen haar samengevouwen handen –een overbodig gebaar, want de man weet waar ze de nacht heeft doorgebracht.

‘Het is drie uur wandelen naar de andere kant van het eiland’, hadden ze in Chalki gezegd. ‘Daar is een klooster, je kan er overnachten.’ De duisternis was al gevallen toen Louise er aan kwam. Er was nergens licht te bespeuren. Maar de deuren van de kloostercellen rond het koertje waren niet op slot en in een ervan vond ze een stapel britsen. Ze had de blauwe doek voor de deur gehangen, zodat wie er ook woonde, kon zien dat er iemand was.

Dat zou Louise allemaal willen kunnen uitleggen aan de herder, maar ze spreekt geen Grieks en hij heeft alles begrepen. Hij wijst naar de koffiepot. Louise knikt. Hij reikt haar een dampende mok aan. Ze drinken zwijgend terwijl de radio krakend het eerste nieuws uitspuwt.

Als hij vertrekt, met de kleine, rinkelende kudde, over de brokstukken van wat ooit een dorp was, bedenkt Louise dat ook hij het klooster maar te leen heeft.

De zon komt roze op. Het duurt nog even eer de koppen van de golven op het water diep beneden beginnen te glinsteren.

Burcht

2008-07-01T08:07:00.003+02:00

Dit is het punt waarop ze als kind begon te joelen: kijk papa, een kasteel! Louise ziet glimpen van de burcht op de top, ze licht oranje op in de avondzon. Een roofvogel – een stip in de lucht – trekt cirkels.

Van hieraf ziet ze niet of het een ruïne is of bewoond. Ze kan de weg er naartoe niet zien. Is het een kronkelend pad over de rotsen? Wachten er boven ijsjes? Wapperen er vlaggen op de torens? Ze zou er diep in het dal kunnen turen.

Ze is een kruisridder, terug uit het heilige land. Een veroveraar die zijn kansen schat. Een bedelmonnik, de leider van een reizend theatergezelschap, de schoenmaker die meetrekt met een karavaan. Ze weet niet of haar boven gastvrijheid wacht of een gesloten poort.

In afwachting...

2008-06-30T18:12:00.001+02:00

Behalve in haar eigen kleine België was Louise al in Duitsland, Frankrijk, Griekenland, Italië, Luxemburg, Marokko, Monaco, Nederland, Schotland, Spanje, Turkije,Vaticaanstad en Zwitserland. Louise heeft nog nooit een oceaan overgestoken. Louise heeft tot nu toe gereisd per vliegtuig, trein, schip, boot, bus, metro, wagen, kameel, ezel, fiets en te voet. Louise spreekt één taal goed en vier talen een beetje. Louise is geen wereldreizigster, maar haar leven is ook nog niet voorbij. Louise weet dat je voor vakantie helemaal niet zo ver hoeft te gaan. Dat wil Louise bewijzen in de 50+1 stukjes die hier in juli en augustus zullen verschijnen.